Dlaczego tak trudno odejść z toksycznego związku? Bo czasem jest po prostu znośnie

Gdyby toksyczny związek był koszmarem przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, decyzja o odejściu prawdopodobnie byłaby znacznie łatwiejsza.

Gdyby każdego ranka zaczynał się awanturą, każdy wieczór kończył upokorzeniem, a pomiędzy nimi nie było ani jednej chwili spokoju, dużo łatwiej byłoby powiedzieć sobie: „Dość”.

Tylko że bardzo często właśnie tak nie jest.

Czasami jest po prostu… znośnie.

Nie pięknie. Nie bezpiecznie. Nie tak, jak wyobrażałaś sobie bliskość.

Ale znośnie.

I właśnie te znośne dni potrafią trzymać w toksycznej relacji przez lata.

Dzisiaj przecież nic się nie wydarzyło

Rano zrobił kawę.

Zapytał, czy czegoś potrzebujesz ze sklepu.

Wieczorem oglądaliście razem serial.

Nie było kłótni.

Nie powiedział niczego, co bolało.

Nie musiałaś płakać w łazience.

I nagle pojawia się myśl:

„Może jednak przesadzam?”

Bo skoro dzisiaj było spokojnie, może rzeczywiście nie jest aż tak źle.

Może ostatnia awantura była tylko gorszym dniem.

Może był zmęczony.

Może miał problemy w pracy.

Może Ty też powiedziałaś coś niepotrzebnego.

A skoro teraz jest spokojnie, może wreszcie wszystko zaczyna się układać.

I wraca nadzieja.

Nie wielka. Nie spektakularna.

Taka malutka.

Ale czasem wystarczy właśnie tyle, żeby zostać.

Najtrudniej odejść nie wtedy, kiedy cały czas jest źle

Najtrudniej odejść wtedy, kiedy pomiędzy trudnymi momentami zdarzają się dni, podczas których da się normalnie funkcjonować.

Można zrobić obiad.

Porozmawiać o dzieciach.

Pojechać na zakupy.

Pośmiać się przy kolacji.

Może nawet przez chwilę pomyśleć:

„Właśnie taki był kiedyś.”

I to zdanie potrafi zrobić bardzo wiele.

Bo od tej chwili nie żyjesz już tylko tym, jaki ten człowiek jest dzisiaj.

Zaczynasz czekać na powrót tego, którego pamiętasz.

Tego z początku.

Czułego.

Zainteresowanego.

Uważnego.

I niepostrzeżenie zaczynasz budować swoje decyzje nie na tym, co dzieje się w relacji teraz, lecz na wspomnieniu tego, jak było kiedyś i nadziei, że jeszcze kiedyś tak będzie.

„Jeszcze trochę”

Jeszcze zobaczę.

Jeszcze dam mu szansę.

Jeszcze poczekam, aż skończy się ten trudny okres.

Jeszcze do wakacji.

Jeszcze aż dzieci będą starsze.

Jeszcze aż znajdę lepszą pracę.

Jeszcze aż będę miała więcej pieniędzy.

Jeszcze aż poczuję się silniejsza.

I mijają miesiące.

Czasem lata.

Nie dlatego, że kobieta nie widzi, co się dzieje.

Często widzi doskonale.

Tylko pomiędzy jednym trudnym momentem a kolejnym pojawia się kawa, spokojna niedziela, wspólny obiad, żart albo zwyczajny dzień bez awantury.

I to wystarcza, żeby pomyśleć:

„Może tym razem naprawdę będzie inaczej.”

Toksyczna relacja nie musi cały czas boleć

To jest chyba jedna z rzeczy, które najtrudniej zrozumieć osobom patrzącym z zewnątrz.

„Skoro jest Ci źle, dlaczego nie odejdziesz?”

Tylko że człowiek rzadko zostaje w relacji wyłącznie z jednego powodu.

Jest wspólna historia.

Są dzieci.

Są pieniądze.

Jest mieszkanie.

Jest rodzina.

Jest strach przed samotnością.

Jest pytanie: „A jeśli już nikogo nie spotkam?”

Jest również coś jeszcze — przywiązanie do wizji tego, jaka ta relacja mogłaby być.

I dlatego kobieta może jednocześnie wiedzieć, że cierpi, i nadal mieć nadzieję.

Może być zmęczona i jednocześnie bać się odejść.

Może mieć dość i kolejnego dnia zrobić obiad dla całej rodziny, jakby nic się nie stało.

To nie jest brak logiki.

To jest emocjonalnie bardzo skomplikowana sytuacja.

Z czasem przesuwa się granica tego, co uznajesz za normalne

To dzieje się powoli.

Kiedyś nie zgodziłabyś się, żeby ktoś tak do Ciebie mówił.

Potem zaczynasz sobie tłumaczyć, że przecież „każdy czasem się zdenerwuje”.

Kiedyś cisza przez trzy dni wydawałaby Ci się czymś nie do przyjęcia.

Potem uczysz się przeczekiwać.

Kiedyś płakałaś po każdej awanturze.

Później po prostu wstajesz rano i idziesz do pracy.

Człowiek potrafi przystosować się do naprawdę wielu rzeczy.

I właśnie dlatego jedno z najważniejszych pytań nie brzmi:

„Czy dzisiaj było źle?”

Tylko:

„Jak ja czuję się w tej relacji od dłuższego czasu?”

Czy jestem spokojniejsza?

Czy bardziej napięta?

Czy mogę swobodnie mówić, co myślę?

Czy ciągle przewiduję jego reakcję?

Czy czuję się przy nim sobą?

Czy może coraz częściej mam wrażenie, że znikam?

Nie pytaj tylko: „Dlaczego nie potrafię odejść?”

To pytanie bardzo łatwo zamienia się w oskarżenie samej siebie.

„Dlaczego jestem taka słaba?”

„Dlaczego znowu mu uwierzyłam?”

„Dlaczego pozwalam na to kolejny raz?”

Spróbuj zapytać inaczej.

„Co mnie tutaj trzyma?”

To pytanie otwiera zupełnie inną przestrzeń.

Może trzyma Cię lęk.

Może finanse.

Może dzieci.

Może samotność.

Może nadzieja.

Może przekonanie, że miłość trzeba ratować za wszelką cenę.

A może coś, czego nauczyłaś się dużo wcześniej — jeszcze zanim poznałaś tego człowieka.

Jeżeli w dzieciństwie nauczyłaś się, że miłość oznacza czekanie, wybaczanie, dostosowywanie się albo zasługiwanie na uwagę, dorosła Ty może przez bardzo długi czas traktować podobne zachowania jak coś znajomego.

Nie dlatego, że tego chcesz.

Dlatego, że właśnie taki schemat bliskości kiedyś poznałaś.

I tu zaczyna się prawdziwa autorefleksja.

Nie: „Co jest ze mną nie tak?”

Tylko:

„Czego nauczyłam się o miłości i czy nadal chcę według tego żyć?”

Spokój też może być czymś nowym

Kobieta, która długo funkcjonowała w emocjonalnym napięciu, czasami nawet nie wie, jak smakuje zwyczajny spokój.

Bez zastanawiania się, w jakim humorze ktoś wróci do domu.

Bez analizowania tonu wiadomości.

Bez czekania, czy dziś będzie rozmowa, czy kara ciszą.

Bez sprawdzania, czy powiedziało się coś „nie tak”.

Po prostu spokój.

I dopiero kiedy zaczynasz go odzyskiwać, możesz zobaczyć, jak dużo energii pochłaniało wcześniejsze życie.

Pierwszym krokiem nie zawsze jest odejście

Czasem pierwszym krokiem jest uczciwe zobaczenie swojej sytuacji.

Bez usprawiedliwiania.

Bez dramatyzowania.

Bez obwiniania siebie.

Po prostu takiej, jaka jest.

Nie pytaj więc tylko:

„Czy zdarzają nam się dobre dni?”

Zapytaj:

„Czy ja jestem szczęśliwa w tej relacji?”

A może jeszcze prościej:

„Gdyby przez następne pięć lat nic się tutaj nie zmieniło, czy chciałabym nadal tak żyć?”

Czasami odpowiedź na to jedno pytanie mówi więcej niż tysiąc analiz.

Bo nie musisz czekać, aż będzie naprawdę źle, żeby uznać, że coś Ci nie służy.

Nie musisz czekać na kolejną awanturę.

Nie musisz mieć „wystarczająco dobrego powodu”.

Twoje poczucie bezpieczeństwa, spokój i możliwość bycia sobą również są ważne.

A znośnie…

to jeszcze nie znaczy dobrze.

I z pewnością nie musi oznaczać: tak chcę przeżyć swoje życie.

Jeśli po przeczytaniu tego tekstu zastanawiasz się, co naprawdę dzieje się w Twojej relacji, możesz zacząć od rozmowy. 

Zapraszam do konsultacji tel; 534 888 440 napisz do mnie na What’s App